چقدر زود برای چنین دیدار مهمی و چنین اخراج بحث برانگیزی رای چنین سنگینی صادر می شود و تنها ۷ روز هم برای اعتراض باقی گذاشته اند، در صورتی که سرمربی محکوم شده فعلا در ایران نیست تا بتواند یا حتی بخواهد از خودش دفاع کند یا رفع اتهام کند (هر چند خبر این محرومیت و جریمه سنگین به گوشش خواهد رسید) و از طرفی باشگاه استقلال هم هنوز تمایل یا عدم تمایل خود را برای ادامه همکاری با سرمربی خارجی تازه محکوم شده اش اعلام نکرده است که بخواهد به جای سرمربی تیمش فرجام خواهی بکند.

به معنای واقعی با چنین محرومیت سنگینی که آن هم از ابتدای فصل آینده هم آغاز می شود و مدتش هم ۴ ماه است باید چنین متصور شد که حداقل ۱۰ هفته یا شاید یک نیم فصل قید حضور ساپینتو روی نیمکت و کنار زمین را برای تیم استقلال زد و با احتساب چنین محرومیتی آیا واقعا انتظار می رود که با این سرمربی یک فصل دیگر تمدید کرد؟ آیا با این محرومیت خود ساپینتو دل و دماغی برای حضور دوباره در ایران و تیم استقلال خواهد داشت؟

به نظر می رسد که آقایان مسئول با صدور این رای و این محکومیت با زبان واضح و صریح خود اینطور اعلام کرده اند که آقای ساپینتو دیگر برنگردیا اینکه خودت می دانی می خواهی برگرد و قراردادت را با تیمت تمدید کن و ۴ ماه از روی سکوها تیمت را هدایت کن، اینجا کسی تو را نمی خواهد که بخواهد برای این محرومیت چاره ای بیندیشد و برایت راه نجاتی پیدا کند.

هر چند شاید تمام این تصورات ما درست برعکس در آید و داستان طور دیگری رقم بخورد و ساپینتو خودش دیگر تمایلی به بازگشت نداشته باشد و از همان جا نامه خداحافظی اش را منتشر کند و برای دریافت مطالبات معوقه فصل گذشته دست به کار شود!

🔹هواداران آبی خیلی دوست داشتند با ساپینتو طعم شیرین قهرمانی را بچشند تا هم دومین قهرمانی متوالی تیم محبوبشان را شاهد باشند و هم خاطره خوب دیگری از یک مربی خارجی را داشته باشند و آن را تجربه کنند پس از شفر با قهرمانی در جام حذفی.

🔹اما برخی اتفاقات دست به دست هم دادند تا استقلال چند هفته پایانی از کورس قهرمانی عقب بماند و در فینال جام حذفی هم نتواند جبران مافات کند و با ساپینتو هم یک فصل ناکامی دیگری را تجربه کنند.

🔹برای هواداران آبی ساپینتو قابل احترام است، هم بخاطر برخی نتایج قابل قبولی که با تیم محبوبشان بدست آورد و هم بخاطر اینکه بر کوه مشکلات و بحران های مالی و مدیریتی و حذف از آسیا کنار تیمش ماند و مثل استراماچونی از حق فسخ خود و خسارت مالی اش استفاده نکرد.

🔹هر چند برای دومین فصل هنوز با او توافق نشده است و پس از فینال حذفی چمدان هایش را بست و راهی کشورش شد، و هنوز ادامه همکاری یا عدم آن بصورت قطعی مشخص نشده و نعلوم نیست، اما به گفته خودش که چندین ماه حقوق نگرفته پس این حق را دارد که از باشگاه استقلال حقوق معوقه خودش را مطالبه کند بعلاوه شاید خسارت تاخیر آنها را.

🔹اما هواداران استقلال این ترس بجا مانده از شکایت ها و عدم پرداخت مطالبات و محرومیت از آسیا را در ذهن خود دارند و هنوز زخم آن تازه است به همین دلیل انتظار دارند با توجه به صبوری و معرفتی که ساپینتو در طول این چند ماه به خرج داد تمام مطالبات خود را محترمانه و به دور از شکایت و تهدید و عصبانیتی درخواست کند و از آن سو باشگاه استقلال هم وظفه دارد تا تمام و کمال حق و حقوق ایشان را بدهند تا خدای ناکرده داستان و پرونده تازه ای در فیفا به ضرر باشگاه استقلال تشکیل نشود.

🔹وقتی می شود اینطور بصورت دو طرفه و به قول معروف مسالمت آمیز مساله ای را حل و فصل کرد پس چرا انتظار نداشته باشیم که ساپینتو به عنوان یک خارجی مهربان حتی پس از رفتنش و قطع همکاری با باشگاه و تیم استقلال محبوب باقی بماند.

آبی پوشان با ساپینتو یک فصل معمولی را پشت سر گذاشتند، فصلی که نه آن اقتدار و صلابت فصل گذشته اش را داشت و نه آنقدر ضعیف بود که ما را یاد استقلال زمان کخ بیندازد، اما به هر حال برای هواداران تیمی که یک فصل بدون شکست با اقتدار به قهرمانی لیگ رسید یک انتظار و توقع دیگری می رود.

استقلال با از دست دادن دومین جام متوالی و شکست های متعددی که در بازی های بزرگ متحمل شد همچون ۲ بار مقابل پرسپولیس و ۲ بار برابر سپاهان کافی بود تا قید تمدید قرارداد با سرمربی پرتقالی تیم زده شود تا باز برای فصل جدید فرد دیگری را روی نیمکت خود ببینند.

انگار قرار نیست یک ثبات نسبی نه روی نیمکت وجود داشته باشد و نه روی صندلی مدیریت و باید هر فصل برای یکبار یا چندبار شاهد تغییرات و رفت و آمد افراد مختلف باشیم.

حضور ساپینتو روی نیمکت ما را به یاد آقای خاص فوتبال اروپا انداخت، مردی که از او هر رفتاری برمی آید و ساپینتو هم تا حدود بسیار زیادی شبیه آن بود و تعداد اخراج ها و محرومیت های متعددش این را ثابت می کرد و می توان به وضوح گفت که یکی از علت های بسیار زیاد عدم قهرمانی استقلال در هر دو جام این فصل سرمربی آن بود.

نمی دانیم حال اسمش را برکناری بگذاریم یا اخراج محترمانه با عنوان عدم تمدید قرارداد برای دومین فصل متوالی باز هم برای استقلال یک شکست دیگر محسوب می شود تا برای فصل آینده دنبال یک سرمربی دیگر برای نیمکت تیم خود باشد.

اخراج پس از گل دقیقه ۱۱-۹۰ و فرار موقت استقلال از شکست در ۹۰ دقیقه بازی سرمربی کافی بود تا همه چیز برای ساپینتو و هواداران تمام شود.. استقلال آن تیم شاداب و با نشاط و باانگیزه برای فتح جام حذفی نبود و برعکس این پرسپولیس بود که صاحب توپ و میدان بود حتی زمانی که تیم برتر میدان بود همچنان به آبی پوشان فرصت گلزنی نمی داد.

از سوی دیگر همان تک موقعیت های مطهری و قایدی و...و... هم اگر تبدیل به گل می شدند و از دست نمی رفتند شاید حال سرنوشت ساپینتو روی نیمکت برای فصل آینده را کلا تغییر می داد اما نه انگار سرنوشت طوری نوشته شده است که پایان تلخ ساپینتو با استقلال با یک شکست بد و تلخ دیگر رقم بخورد.

داستان کوتاه مدت ساپینتو با استقلال تنها یک فصل بود و عملکرد متوسط این سرمربی و برخی رفتارها و برخوردهایش بیشتر از اینکه به سود تیمش تمام شود همگی به ضرر تیمش شدند و ۲ جام متوالی را از دست داد و تقدیم رقیب دیرینه اش داد.

🔹نمی دانیم داستان ساپینتو تمام شده است یا هنوز یک فصل دیگر ادامه دارد، در طول فصلی که گذشت با اخلاقیات ساپینتو بسیار آشنا شدیم، مردی که به شدت احساسی است و در لحظه و زود تصمیم می گیرد ودر رفتارش غیرقابل پیش بینی است و همین اخلاقیات در این فصل باعث تضعیف استقلال شد.

🔹همین اخلاقیات بود که خیلی ها راه تضعیف و ضربه زدن به استقلال را به خوبی پیدا کردند، اخراج های متعدد و محرومیت های طولانی باعث شد که ساپینتو حداقل در یک چهارم بازی های این فصل روی نیمکت نباشد و استقلال از حضور مرد اول نیمکت خود محروم باشد.

🔹هر چند دوست نداریم به این موضوع بپردازیم اما پر واضح است که بسیاری نمی خواهند ساپینتو همچنان در استقلال باشد یا بهتر بگوییم خوب می خواهند برای یک فصل دیگر باشد تا همچنان راه ضربه زدن به این تیم را پیدا کنند و از طرفی دیگر ساپینتو هم شاید با این اوضاع دیگر تمایلی به حضور دوباره برای فصل بعد در استقلال نداشته باشد، هر چند باید همچنان منتظر بود تا آینده ساپینتو با استقلال و استقلال را با ساپینتو شاهد باشیم.

اینکه پس از ناکامی و شکست زورمان تنها به سرمربی می رسد هرگز کار و شیوه قشنگی نیست، هر چند طبیعت فوتبال همین است و کاریش هم نمی شود کرد، اما ما زورمان را همه جا زده ایم اما جایی که بیشتر از همه جا زورمان می چربد در تغییر و اخراج سرمربی است که کارساز بوده و نمونه های آشکار و واضح بسیار تازه اش هم در چند سال گذشته فشار برای اخراج یا استعفای زوری منصوریان بوده، سپس اخراج و برکناری زوری محمود فکری و حالا که دوست نداریم زورمان تنها بر سر سرمربی بچربد ما زورمان را برای داشتن یک مدیرعامل واقعی و نترس می زنیم، زورمان را برای حفظ ستاره هایمان برای فصل بعد می زنیم و زور آخرمان هم برای ساپینتو است.

برعکس تیتری که انتخاب شد شاید نگارنده مطلب موافق اخراج یا برکناری.. (بله خوب بخوانید اخراج یا برکناری که هر دو یک مفهوم و معنی را می دهند) سرمربی نیستیم و از طرفی دیگر سرمربیان خارجی هم چیزی بنام استعفای اختیاری ندارند چون از حق و حقوق بعدی شان گذشته اند و صد البته اینکار را هرگز نخواهند کرد.

اگر به واقع جانشین بهتر و مناسب تری نسبت به ساپینتو وجود دارد خب پس همین فردا دست به کار شوید و مبلغ قرارداد ساپینتو را بدهید و با او کلا تسویه حساب کنید و سرمربی مناسب تر و بهتر را معرفی کنید، اما اگر هیچ جانشینی مدنظر نیست پس از همین فردا در فکر توافق با ایشان و حمایت همه جانبه از او و تقویت واقعی تیم برای فصل آینده باشید.

استقلال نیاز به یک نفس تازه دارد، استقلال نیاز به یک خون تازه، به یک روحیه تازه و یک برنامه جدید دارد و همه و همه را هم می توان با ساپینتو برای یک فصل دیگر تجربه کرد در غیر این صورت از همین فردا گزینه جانشینی مناسب تازه ای برای این نیمکت و تیم انتخاب کنید تا هنوز دیر نشده و در اوایل تعطیلات قرار داریم.

پر واضح است که حساسیت و استرس فینال حذفی باعث سخت و سنگین شدن بازی می شود و تیم هایی که دربی باز باشند می توانند از پس آن برآیند و از طرفی وقتی تیم مقابلت هم پرسپولیسی باشد که قهرمان لیگ شده است و برای دبل قهرمانی آمده باشد کار سخت تر از پیش می شود.

اما اینکه آبی پوشان استقلال انگیزه بیشتری برای این بازی و فتح جام داشته باشند مشخص بود اما اینکه چرا درون زمین آن تیم شاداب و باانگیزه و پرشور برای کسب جام نبود و پس از دریافت گل نتوانست به زودی گل خورده را جبران کند و تا دقیقه 11+90 هم خود و هم هوادارانش را عصبی و ناراحت و آشفته و تشنه گل نگه داشت باید از کادرفنی آن پرسید.

اما برای استقلالی که انگیزه اش باید بیشتر از پرسپولیس باشد هرگز آن تیمی که انتظار می رفت نبود، درست برعکس حریفش که حتی پس از گلزنی بیشتر توپ و میدان را در اختیار داشت و انگاری برعکس آنها بودند که با یک گل عقب افتاده اند نه استقلالی که تمایلی به حمله و ایجاد موقعیت خطرناک گلزنی نداشته است.

استقلال به جز دقایق اولیه بازی و موقعیت های محبی و مطهری و چند موقعیت نصفه و نیمه و آن چند دقیقه پایانی وقت های اضافه قبل از گل تساوی هرگز نشانی از تیمی که بوی قهرمانی داشته باشد نمی داد.

تیمی که یا اسیر و تسخیر بازی پرسپولیس شده بود یا اینکه توانایی اش بیش از این نبود و راهی برای جبران و فرار از شکست نداشت و تسلیم بازی شده بود و این هرگز دلخواه هواداران آبی نبود، استقلال دومین جام این فصل را از دست داد و رقیب دیرینه اش خر دو جام ها را تصاحب کرد تا ثابت شود که این فصل استقلال در حد و اندازه های کسب جام نبود و به قول معروف بوی قهرمانی نمی داد.

رسیدن به فینال و یک شکست بد و از دست دادن قهرمانی تلخ شده عادت بد این فصل های اخیر استقلال در جام حذفی، در جامی که خود پرافتخارترین تیم در کسب قهرمانی در آن است اما در پنج فصل اخیر و از دست دادن ۳ جام در فینال از سخت ترین و تلخ ترین خاطره آبی های پایتخت در چند فصل گذشته بوده است.

پس از شکست برابر تراکتور و فصل بعد برابر فولاد و با یک فصل فاصله این شکست تلخ برابر پرسپولیس در فینال های جام حذفی باعث شده که لقب ناکام ترین تیم در جام حذفی را بنام استقلال زده بشود.

قهرمانی و کسب جام در دربی فینال حذفی می توانست حداقل خاطره تلخ دو فینال گذشته را برای آبی پوشان بطور کلی از ذهن ها پاک کند و آنها را به هشتمین قهرمانی حذفی برساند اما... .

اما باز فینال های بد گریبان آنها را گرفت هر چقدر که خودشان را به سختی به فینال رساندند و طعم شیرین فینالیست شدن را چشیدند اما در فینال هرگز رنگ و بوی آن تیم مقتدر و قدرتمند را نداشته و با یک شکست بد تمام تلاش های یک فصل را بر باد هوا داده است.

هرگز دوست نداشتیم که لقب ناکام ترین تیم را به استقلالی بدهیم که پس از از دست دادن جام های لیگ تمام امیدشان را به جامی می دهند که خود در قهرمانی هایش سرآمد همه تیم ها بوده اند.

اگر آبی پوشان ۳ فینال گذشته را با موفقیت پشت سر می گذاشتند حال با ۱۰ قهرمانی با اختلاف به عنوان پرافتخارترین تیم جام حذفی لقب می گرفت اما حیف تنها افسوس و حسرت تمام سهم آبی پوشان پایتخت در سه فصل گذشته جام حذفی و فینال های تلخ آنها بوده است.

🔹منتظر قهرمانی بودیم، منتظر بودیم انتقام شکست بازی برگشت را بگیریم، منتظر بودیم تا دوباره پرافتخار باقی بمانیم اما وقتی بازی فینال آغاز شد به جز دقایق اولیه بازی و قبل از دریافت گل موقعیت خطرناک ایجاد کردیم و تیم برتر میدان بودیم اما به گل نرسیدیم و درست پس از دریافت گل همه چیز تغییر کرد.

🔹این ما بودیم که باید خودمان را به آب و آتش می زدیم تا به گل تساوی برسیم، تا از شکست و از دست دادن جامی دیگر فرار کنیم اما نه حملات مان آنطور که باید نبود و نه در دفاع آن تیمی که باید بیشتر حواسش جمع می بود نبودیم.

🔹هر چقدر به پایان بازی نزدیک می شدیم، به شکست و از دست دادن جام نزدیک تر می شدیم، هیچ نشانی از آن تیم برتر نداشتیم، حملات نه جاندار بودند و نه به درد زدن گل می خوردند.

🔹داشتیم بالکل ناامید می شدیم تا اینکه گل دقیقه 11+90 ما را دوباره به بازی برگرداند، بازی یک ۳۰ دقیقه دیگر ادامه خواهد داشت.

🔹استقلال گل تساوی را زد و توانست 30 دقیقه دیگر فرصت بگیرد برای ادامه بازی، اما باز تیم برتر میدان نبود، آن تیمی که قبل از دربی به آن امیدوار بودیم و می نازیدیم هرگز نبود، در وقت های اضافه می توانستیم زودتر شکست بخوریم اما تا دقیقه 115 طاقت آوردیم اما گل دوم و طلایی را که دریافت کردیم دیگر همه چیز به معنای واقعی تمام شد.

🔹دیگر نه فرصتی برای جبران بود و نه امیدی برای کشاندن بازی به ضربات پنالتی که شاید در ضربات پنالتی بتوانیم استفاده کنیم و پرسپولیس را شکست بدهیم اما به آنجا نرسیده بازی تمام شد و باز افسوس، و باز حسرت، و باز گریه های ادامه داری که انگاری قرار نیست برای مدتی طولانی نداشته باشیم و آنها را فراموش کنیم.

🔹انگار سهم هواداران شده حسرت های تمام نشدنی، سهم هواداران شده خیره شدن به قهرمانی های رقیب دیرینه، سهم هواداران تنها شده گلایه، شده تجمع های بی فایده، شده فریادهای خاموش، شده گریه های طولانی، شده حسرت هایی که از آرزو هم گذشته اند و دیگر رنگ واقعیت به خود نمی بینند.

📝 استقلال محبوب من، شایستگی و لیاقتت را برای کسب جام به همگان ثابت کن...

چه روز و ساعات عجیبی است این ۲۴ ساعت مانده تا شروع دربی... چه لحظات پر هیجانی، چه لحظات پر استرس و اضطرابی، با مقدار بسیار زیادی شور و شوق برای دیدن یک بازی دیدنی، یک بازی جذاب و یک فینال ناب حذفی.

۲۴ ساعتی که با یک جان کندنی در حال گذران است، یک ۲۴ ساعت طولانی که انگار نمی گذرد، انگاری نمی خواهد به لحظه موعود خود برسد.

این فینال با همه فینال های سالیان گذشته فرق دارد، این دربی با همه دربی های سالیان گذشته متفاوت است، این فینال باید یک برنده داشته باشد و به فاتح این دربی جام قهرمانی می دهند.

این دربی دیگر تساوی به خود نمی بیند و باید یکی از دو تیم آن یکی را مغلوب کند تا خود به تنهایی جام قهرمانی را از آن خود کند، بالای سر بازیکنانش ببرد و با هوادارانش شادی کند.

۲۴ ساعت تا قهرمانی باقیمانده است بعلاوه حداقل ۹۰ دقیقه بازی و یا حداکثر ۱۲۰ دقیقه پس از ضربات پنالتی... و این دربی زمانی جذاب تر می شود که هیچ کدام از دو تیم قصدی برای شکست ندارند و برای برد و فتح دربی آمده اند و می خواهند قهرمان شوند، یکی برای دبل قهرمانی در یک فصل و دیگری برای دو قصد هم دبل قهرمانی و هم تلافی شکست دربی در رقابت های لیگ.

و وقتی قرار نیست این بازی بیش از ۱۲۰ دقیقه ادامه پیدا کند و یک تیم از دل این کوره داغ دربی به سلامت بیرون بیاید و مزد خودش را با برد و کسب جام بدست بیاورد می شود همان دربی جذابی که بیصبرانه منتظر آغاز آن هستیم.

دربی فینال حذفی هیجانش از هفته گذشته آغاز شده و تا چهارشنبه شب هم ادامه خواهد داشت.. شاید هیجانش چهارشنبه شب به اوج خود خواهد رسید و حتی تا صبح پنج شنبه ادامه پیدا می کند.

حساس ترین دربی یک دهه اخیر از جهت کسب جام قهرمانی مستقیم از راه رسید و این حساسیت تمام نگاه ها را بیشتر از هر زمان دیگری به سمت خود جلب کرده است، حساسیتی که شاید روی ساق های بازیکنان اثر بگذارد، شاید بازی را کمی از زیبایی خود بکاهد، شاید ترس شکست برای هر کدام از دو تیم بازی را سنگین کند و به وقت های اضافه بکشاند، شاید بازی مجبور شود به ضربات پنالتی کشیده شود تا برنده بازی در پایان ۱۲۰ دقیقه معرفی شود یا شاید به طور کلی برعکس تمام این گفته ها شاهد زیباترین و دیدنی ترین و پرگل ترین دربی فینال جام حذفی باشیم.دربی و فینالی که باید برنده داشته باشد و پیروز دربی جشن قهرمانی را برگزار خواهد کرد، خوشحالی که از اواخر شب آغاز خواهد شد و حتی تا پاسی از شب و تا صبح ادامه خواهد یافت، چون قرار نیست این شب خواب بر چشمان کسی بیاید و از سویی دیگر مغلوب این دربی مجبور است جلوی دیدگان خود شادی حریفش را ببیند و از فرط ناراحتی چشمانش را پر از اشک ببیند و او هم مانند حریف خود و درست برعکس حریف خود از فرط ناراحتی و عصبانیت تا صبح خواب بر چشمانش حرام شود.

هر چند از سویی استقلالی ها از دربی های حذفی نزدیک به 20 سال است خاطره خوشی دارند و از سه دربی گذشته خود در مراحل یک چهارم نهایی و نیمه نهایی سه برد داشته اند، اما از سویی دیگر پرسپولیسی ها از فینال های حذفی خود خاطره شیرین دیگری دارند که استقلالی ها را ناراحت کرده است اما این دربی شاید ارتباطی با آمارها ندارد، اصلا هیچ دربی ای ارتباطی به آمار و ارقام ها ندارد و تیمی فاتح دربی خواهد بود که دربی باز حرفه ای باشد که بلد باشد در دربی ها چگونه بازی کند.چهارشنبه شب عده ای شادترین هواداران دنیا خواهند بود و عده ای دیگر ناراحت ترین هواداران و چه شب خاطره انگیزی خواهد شد این شب، با خاطره های شیرین و لذت بخش برای تیم قهرمان و خاطره های تلخ و ناراحت کننده برای تیم نایب قهرمان.

🔹هر چند آبی پوشان در یک دهه گذشته فصل های ناکامی و بدون جام بسیاری را سپری کرده اند و برایشان عجیب نیست، اما پس از فصل رویایی گذشته که منجر به یک قهرمانی شیرین و فوق العاده و استثنایی شد توقعات از استقلال بیشتر و بیشتر شد به همین خاطر برای هواداران تکرار دوباره فصل های ناکامی و بدون جام سخت و بعید است.

🔹این فصل هم آبی پوشان می توانستند با یک مقدار حواس جمع تر و دقت بیشتر و از آن سمت بدشانسی کمتر صاحب دومین قهرمانی متوالی در لیگ شوند اما باز نشد.

🔹اما صعود دوباره به فینال جام حذفی آن هم سومین صعود در پنج فینال متوالی نشان از همت و تلاش و علاقه این تیم به کسب این جام است هر چند ناکامی در ۲ فینال از ۳ فینال اخیر جام حذفی خیلی توی ذوق هواداران آبی زد.

🔹اما اینبار و پس از ناکامی در لیگ، آبی پوشان امید بسیاری برای کسب جام دارند هر چند یک حریف سرسخت بنام پرسپولیس شاید کار را برای یک فینال آسان و بردی پرگل سخت و کن کند اما استقلال هم هرگز دوست ندارد در سومین فینال متوالی حذفی پس از شکست برابر تراکتور و فولاد حال برابر رقیب دیرینه متحمل شکست شود و دومین جام را در یک فصل تقدیم حریف خود کند.

🔹پس تصاحب این جام هر چند سخت و دشوار و بسیار نفس گیر خواهد بود اما برای استقلال واجب است چون قرار نیست دوباره فصل های ناکامی را تجربه کند و یک فصل بدون جام (البته بدون احتساب سوپرجام) پشت سر بگذارد و یک فصل تلخ را به اتمام برساند.

📝 اینبار حتی نمی خواهیم کری بخوانیم و کری هایمان را درون زمین می خوانیم تا برتری مان را در عمل به اثبات برسانیم آنگاه کری خوانی لذت بخش تر و واقعی تر می شود، استقلال می خواهد شایستگی اش را در مستطیل سبز با یک برد شیرین به همگان اثبات کند.

🔹خودمان را از پیش برنده نمی دانیم تا مغرور نشویم، هرگز نمی گوییم چون جام قهرمانی لیگ را از دست دادیم پس جام قهرمانی حذفی برای ماست، ما خودمان را درون زمین ثابت می کنیم، ما خودمان را در مستطیل سبز نشان می دهیم و شایستگی کسب جام را به رخ همگان می کشیم.

🔹خودمان را از پیش برنده نمی دانیم و خیلی زود سرود قهرمانی نمی خوانیم و می خواهیم در زمین مسابقه برنده واقعی باشیم و پس از پایان بازی سرود قهرمانی بخوانیم و دور افتخار بزنیم و شادی مان را با تماشاگران تقسیم کنیم.

🔹ما می خواهیم توانایی مان، اقتدار و شایستگی قهرمانی در این جام را با بازی خوب خود و نتیجه بردی که بدست خواهیم آورد به رخ بکشیم و ثابت کنیم که از روی بدشانسی در هفته پایانی در کورس قهرمانی عقب ماندیم و جام قهرمانی حذفی برایمان یک جام دوست داشتنی است که خود پرافتخارترین تیم در کسب آن هستیم و این جام را تا زمانی که خودمان بهترین هستیم و یک پای فینال به هیچ تیم دیگری نمی دهیم بخصوص اگر آن تیم مقابل پرسپولیس باشد.

🔹اینبار حتی نمی خواهیم کری بخوانیم و کری هایمان را درون زمین می خوانیم تا برتری مان را در عمل به اثبات برسانیم آنگاه کری خوانی لذت بخش تر و واقعی تر می شود، استقلال می خواهد شایستگی اش را در مستطیل سبز با یک برد شیرین به همگان اثبات کند.

پر واضح است هم ساپینتو دوست دارد با استقلال یک قهرمانی دیگر را تجربه کند و هم باشگاه استقلال دوست دارد با کسب یک قهرمانی دیگر (پس از قهرمانی در سوپرجام) دل هواداران خود را شاد کند و هم راهی آسان تر برای تمدید قرارداد با سرمربی پرتقالی تیمش پیدا کند.

اینکه بگوییم نتیجه دربی ارتباطی با ماندن یا رفتن ساپینتو ندارد شاید یک مقدار بیراهه رفتن است، خب هر هواداری و هر تیمی دوست دارد که سرمربی تیمش یک موفقیت بزرگ برای تیم کسب کند، از دست دادن جام قهرمانی لیگ و شکست در بازی برگشت در دربی تنها با فتح جام حذفی می تواند تا حدود بسیار زیادی التیام بخشیده شود.

یعنی استقلالی ها می توانند با قهرمانی در جام حذفی با یک تیر دو نشان بزنند، فتح دربی که جبران شکست نیم فصل دوم خواهد بود و فتح جام حذفی که جبران از دست دادن جام قهرمانی لیگ باشد.خب قطعا هم باشگاه استقلال و هم هواداران در صورت قهرمانی تیم محبوبشان بر ماندن یک فصل دیگر سرمربی موفق تیم شان اصرار خواهند ورزید و عقل سلیم هم همین گفته را تایید می کند که باید با سرمربی موفق و جام دیده همچنان ادامه داد، حال در صورتی که همه چیز برعکس شود و باز آبی پوشان دربی را در فینال جام حذفی واگذار کنند و باز شکست تلخ دیگری را تجربه کنند و از سویی دیگر یک جام دیگر را تقدیم رقیب خود کنند و شاهد دبل قهرمانی آنها باشند آیا باز هم می تواند برای ماندن ساپینتو دست و پا شکست و اصرار داشت؟

آیا اصلا نتیجه دربی می تواند پایه مقاومی برای تمدید یا عدم تمدید قرارداد سرمربی آبی پوشان باشد؟ آیا پشت سر گذاشتن یک فصل با ناکامی شکست های تلخ برابر سپاهان و پرسپولیس و از دست رفتن دو جام معتبر می تواند دلیلی برای ماندن دوباره یک سرمربی باشد؟

و از طرفی هم یادمان نرود که باشگاه استقلال آیا جانشین شایسته ای برای نیمکت تیم خود برای فصل آینده دارند که بخواهند شرط نتیجه گیری در دربی فینال را برای ماندن یا عدم ماندن سرمربی خارجی تیم شان را برای آن قرار دهند؟استقلال به هر حال بهتر است یک فصل دیگر به ساپینتو فرصت دهد، یک فصل دیگر برای شناخت بیشتر تیم، یک فصل دیگر برای شناخت بیشتر فوتبال ایران، و یک فصل دیگر برای کسب جام..

در صورتی که واقعا جانشین و گزینه مناسب و شایسته ای چه داخلی و چه خارجی برای فصل آینده نداشته باشند و در صورت داشتن گزینه باز هم مناسب ترین گزینه همین ساپینتوی پرتقالی می باشد چون هم هواداران از کلیات وجود ایشان رضایت دارند و هم از این همه تغییرات و این همه رفت و آمدها و جا به جایی های بی نتیجه که ثبات و قهرمانی را فصل های متوالی است از تیم محبوبشان گرفته خسته شده اند.

ساپینتو در این فصل به جز برخی شکست هایی که باز از عدم شناخت او نسبت به ترکیب تیم و بدشانسی هایی که گریبانش را گرفت در بقیه طول فصل نتایج قابل قبولی گرفت و توانست یکبار عقب افتادن در جدول را جبران کند، و قطعا حضور دوباره اش در فصل آینده در صورت حمایت و پشتیبانی از سوی مدیریت و همچنین بستن تمام و کمال تیم با تفکر خودش بدون هیچ دست انداز و اذیتی می تواند نوید یک فصل طوفانی و امید بخشی را برای آبی پوشان بدهد و بسیار امیدوارند که با قهرمانی در جام حذفی این امید و نوید را از همین حالا برای فصل آینده استارت بزنند.